II Wojna Światowa to największy, najkrwawszy i najtragiczniejszy konflikt zbrojny w historii świata. Pochłonął ok. 55 milionów ofiar. Trwał on od 1 września 1939 r. do 2 września 1945 r. Walki toczyły się w Europie, w Afryce, w Azji oraz na wszystkich oceanach. W wojnie brały udział kraje ze wszystkich kontynentów, a najważniejsze z nich to: Niemcy, Włochy, Japonia (tzw. państwa Osi), Wielka Brytania, Stany Zjednoczone i ZSRR (alianci).

Wojnę rozpoczęły hitlerowskie Niemcy atakiem na Polskę. 17 września 1939 r. pomógł im Związek Radziecki atakując Polaków od wschodu. Bohaterska obrona nie poradziła sobie z tak potężnymi najeźdźcami. Kilka miesięcy później, w kwietniu 1940 r. III Rzesza najechała Danię i Norwegię. Dania bardzo szybko uległa Niemcom. Norwegia broniła się dłużej, lecz i tak skapitulowała. Tymczasem Sowieci zajęli już Litwę, Łotwę, Estonię, Besarabię oraz, po wyczerpującej wojnie, część Finlandii. 10 maja 1940 r. niemieckie wojska pomaszerowały przez Belgię, Holandię i Luksemburg na Francję, która niespodziewanie szybko się poddała. Adolf Hitler miał plan zająć jeszcze Wyspy Brytyjskie, jednak nie udało się mu zniszczyć angielskiego lotnictwa i operacja została odwołana. Niemieckim i włoskim łupem padła również Jugosławia i Grecja.

Równolegle z wojną w Europie toczyły się starcia w Afryce. Początkowo siły niemiecko-włoskie odnosiły sukcesy, lecz po długotrwałym konflikcie zostały wyparte z "Czarnego Lądu". 22 czerwca 1941 r. III Rzesza rozpoczęła realizację planu Barbarossa, czyli inwazji na Związek Radziecki. W początkowej fazie wojny Niemcy bardzo szybko wdzierali się w terytorium ZSRR. W tym samym czasie Japonia, tocząc już wojnę z Chinami, zaatakowała amerykańską bazę morską w Pearl Harbor. Stany Zjednoczone przystąpiły wtedy do wojny ze wszystkimi państwami Osi.

Niemiecka ofensywa na wschodzie zatrzymała się na Moskwie, gdzie Armia Czerwona odepchnęła nazistów, rozpoczynając kontrofensywę. Niemcy przegrali również bitwę pod Stalingradem. Od tego czasu Sowieci wypychali najeźdźców ze swojego kraju. W 1944 r. przekroczyli granicę przedwojennej Polski. Również Japończykom źle się powodziło. Po początkowych sukcesach odnosili porażkę za porażką.

6 czerwca 1944 r. Amerykanie i Brytyjczycy przeprowadzili desant na plaże w Normandii w północnej Francji. Udało im się przełamać niemiecki opór i rozpocząć przemarsz po okupowanej Europie. Niespodzianka spotkała ich w lasach Ardenów, gdzie Niemcy rozpoczęli kontrofensywę, która jednak skończyła się klęską nazistów. Niedługo po tym Rosjanie zaczęli oblegać Berlin, który poddał się 2 maja 1945 r. Niemcy skapitulowały 7 maja 1945 r.

Japonia opierała się nieco dłużej, jednak po zrzuceniu przez Amerykanów bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki również skapitulowała 2 września 1945 r.

Niepublikowany dotąd meldunek sytuacyjny z 1 września 1939 r. z godz. 4.49 informuje o niemieckich bombowcach lecących w kierunku Wielunia. Ten pierwszy polski dokument II wojny światowej udostępniło PAP Centralne Archiwum Wojskowe.

*******************************************************************************************************

Wakacyjne znajomości

Pocztówki wysłane do rodziny i znajomych, kilkadziesiąt zdjęć, dzięki którym jeszcze raz będziemy mogli wrócić w niedawno odwiedzane miejsca zdając relację z naszych letnich wypraw w gronie najbliższych, bilety wstępu do muzeów, może kilka nowych bibelotów na półce – to najczęstszy bilans wakacji.

Kodeks przyjaźni

A równocześnie to właśnie podczas letnich miesięcy, gdy sprzyja temu mniej konwencjonalna atmosfera, jesteśmy bardziej otwarci na nowych ludzi, na nowe relacje, które nierzadko przeradzają się w trwałe przyjaźnie. Wbrew obiegowej opinii przyjaciele nie tylko służą radą w trudnych chwilach czy pomagają znaleźć wyjście z wydawać by się mogło beznadziejnej sytuacji. Nie tylko wzbogacają nas swą obecnością, byśmy mogli w doborowym towarzystwie spędzić czas wolny. Bywa też, że stają się ostatnią deską ratunku, gdy znajdziemy się w trudnej sytuacji finansowej. Choć możemy nawet nie zdawać sobie z tego sprawy, nasi przyjaciele są często w rzeczywistości swego rodzaju papierkiem lakmusowym nas samych, bowiem przyglądając się im, możemy w gruncie rzeczy dowiedzieć się wiele o sobie.

Przykłady pociągają

Z pewnością nie brakuje w gronie naszych znajomych i takich, których np. tryb życia diametralnie różni się od naszego, zgodnie z zasadą głoszącą, że przeciwieństwa się przyciągają. Jednak nawet pobieżna analiza grona naszych najbliższych przyjaciół uświadomi nam, że gros z nich to osoby, które podzielają nasze zainteresowania, pasje czy poglądy. Przyjaźń oparta na takich fundamentach utwierdza nas w przekonaniu, że wybory przez nas dokonane są właściwe, że to, jak postępujemy, nie jest pozbawione sensu. Z pewnością rację mieli więc już starożytni twierdząc, że verba docent, exempla trahunt – słowa uczą przykłady pociągają. Podobny sposób myślenia, postrzegania otaczającej nas rzeczywistości, taka sama wrażliwość składają się na poczucie braterstwa, które z kolei gwarantuje nam jedną z naszych podstawowych potrzeb – poczucie bezpieczeństwa. Czai się jednak tu pewne niebezpieczeństwo, gdyż nieświadomie naśladujemy osoby, które darzymy sympatią. Upodabnianie się dotyczy zazwyczaj sfery fizycznej, np. sposobu ubierania się, poruszania czy gestykulowania. Zachodzi tu bowiem analogiczna zasada charakteryzująca członków rodziny, gdzie podobieństwo fizyczne jest synonimem zaufania. Taki mechanizm może jednak zagrażać właściwej relacji między przyjaciółmi. Czy zatem rzeczywiście w przyjaźni należy wystrzegać się wszelkiego naśladownictwa? Z pewnością tak, gdy bardziej będzie przybierało postać bezmyślnego kopiowania czy wręcz papugowania zachowań innych. Gdy jednak będzie ono świadomym wyborem, w psychologii nazywanym modelowaniem, może przynieść wiele korzyści zarówno w sferze prywatnej, jak i zawodowej. Warto jest więc brać przykład z przyjaciół, którzy doskonale radzą sobie z publicznym zabieraniem głosu, negocjowaniem podwyżki czy zarządzaniem swoim finansowym kapitałem. By instynktowne naśladowanie przyjaciół przyniosło pożądany efekt, by nas czegoś nauczyło, należy szukać tajemnicy sukcesu u samego źródła. Dobrze jest więc skorzystać z przykładu bliskich nam osób zasięgając u nich uprzednio rady. Rozmowa o tym, jak udało się np. dobrze wypaść podczas rozmowy kwalifikacyjnej, skorzystanie z wskazówek przyjaciela pomoże nam odpowiednio się przygotować i pomyślnie przebrnąć selekcję. Proste rady tych, których darzymy sympatią przynoszą oczekiwany efekt, gdyż okraszane są życzliwością i wzajemnym zaufaniem. Nie ma tu więc mowy o przysłowiowym kopaniu pod sobą dołków. W przyjaźni obowiązuje bowiem zasada wzajemnej troski, która w niczym nie przypomina przykrego obowiązku rewanżowania się. Przyjaciele reagując na swoje potrzeby kierują się przede wszystkim dobrem drugiego. To, co rzeczywiście ma znaczenie, co weryfikuje nierzadko przyjaźń, to umiejętność przyjmowania bez skrępowania dowodów sympatii, nawet wtedy, gdy jedną ze stron nie stać na rewanż.

Znaki ostrzegawcze

Z łatwością potrafimy wymienić zalety utrzymywania przyjacielskich relacji z innymi. Przyjaciele pomagają nam w bardziej obiektywnym spojrzeniu na to, co sprawia nam największe trudności, dzięki nim łatwiej przychodzi nam radzenie sobie z problemami. Co jednak może zagrażać i prowadzić do zerwania tak ważnych dla nas więzi? Najtrudniej przychodzi nam zachować równowagę między bezinteresowną relacją a postrzeganiem jej w wymiarach czerpania korzyści. Często już w zarodku kończymy znajomość, która zapowiada się na szczerą zażyłość obawiając się właśnie interesowności ze strony drugiej osoby. Trudno jest także wyważyć między akceptacją, jakiej oczekujemy od innych, a pokusą osądu ich zachowań czy wyborów. W końcu niebezpieczne może być przekonanie o roszczeniu sobie prawa do dawania rad naszym przyjaciołom, nawet gdy nas o to nie poproszą, ponieważ to zawsze do nich należy ostateczna decyzja. Zbliżający się koniec wakacji może być również próbą dla starych przyjaźni, gdy zauroczeni nowo poznanymi osobami odsuwamy na dalszy plan tych, których darzymy zaufaniem od lat. Spośród wielu definicji przyjaźni warto dodać więc jeszcze jedną: to harmonia wzajemnego zaufania, akceptacji w poczuciu wolności, a nie przymusu.

Wakacyjne przyjaźnie

Zazwyczaj, kiedy gdzieś wyjeżdżasz, poznajesz jakąś osobę, z którą spędzasz większość czasu. Śmiejecie się, opowiadacie o swoich klasach, wspólnie spacerujecie po okolicy... Ale wyjazd w końcu dobiega końca - a więc pytanie brzmi: "co wtedy???".
Warto wymienić się numerami telefonów, mailami, GG itp. Przez cały czas będziesz mogła kontaktować się ze swoją znajomą (lub znajomym). Możecie przesyłać sobie fotki, dowcipy i wszystko czym chcecie się ze sobą podzielić. A kiedy znów nadejdą wakacje, do dlaczego nie mogłabyś się znów spotkać z tą osobą? Bo przecież macie ze sobą kontakt, więc jeśli rodzice się zgodzą, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby się umówić!

Jak dobrze przeżyć wakacje?
ks. Jarosław Grabarek

Wakacje to dla dorosłych czas urlopów i regeneracji sił potrzebnych do dalszej pracy zawodowej, a dla dzieci to dwa miesiące bez szkoły, książek i sprawdzianów. Wyjeżdżamy wtedy do różnych zakątków naszego kraju, odwiedzamy rodzinę i przyjaciół, a osoby lepiej sytuowane decydują się często na wyjazd za granice naszej ojczyzny, aby spędzić miło jakiś czas nad lazurowym morzem lub powędrować w wysokie góry.

Często w okresie wakacyjnym osoby dorosłe i dzieci, choć przyznają się do Kościoła katolickiego, robią sobie wakacje również w dziedzinie obowiązków religijnych. Wystarczy, że w miejscowości, w której wypoczywamy nie ma kościoła w zasięgu wzroku i już czujemy się zwolnieni z udziału w niedzielnej Eucharystii. A modlitwa ranna i wieczorna też nam ciąży, bo przecież inni patrzą.

Atrakcji turystycznych potrafimy szukać w promieniu wielu kilometrów od naszej wakacyjnej bazy, a świątynia w sąsiedniej wiosce wydaje się nam celem zbyt odległym, by do niego podążać.

Tymczasem wakacje mogą być dla chrześcijanina czasem pogłębienia wiary w Boga, czasem nawiązania bliższej przyjaźni z naszym Stwór-cą. Przecież wtedy właśnie mamy najlepszą okazję do podziwiania tego wszystkiego, co On stworzył i co Jemu zawdzięczamy. Cudowne góry, w których jesteśmy jakby bliżsi niebu i błękitne wody, w których kipi życie, to kolejne dowody istnienia "Wspaniałego Zegarmistrza", który zbudował i reguluje ten wspaniały mechanizm świata.

A oprócz tego istnieją możliwości przeżycia wakacji w sposób bardzo typowy dla wierzących w Boga. Co roku w sierpniu wyrusza Piesza Pielgrzymka Wrocławska na Jasną Górę. Jej uczestnicy idą dziewięć dni, aby na końcu tej drogi spotkać się choć na chwilę z Matką Bożą w Jej cudownym wizerunku z klasztoru w Częstochowie. Ci, którzy choć raz przeszli tę drogę zazwyczaj nie są w stanie opowiedzieć, co tam przeżyli, bo rzeczywiście nie są to sprawy łatwe do opowiedzenia. A potem idą znowu, starsi i małolaty w wózkach, zdrowi i inwalidzi, bywa, że i o kulach czy lasce; przedstawiciele inteligencji i prości ludzie bez wielkiej wiedzy, ale z wielką wiarą. Te dziewięć dni w drodze to wspaniałe rekolekcje, które można przeżyć co roku, jeżeli tylko zdobędziemy się na odwagę, by ruszyć się z domu.

Inna wakacyjna propozycja, to oaza, czyli pobyt w jakiejś atrakcyjnej miejscowości wraz z grupą innych spragnionych modlitwy, wiedzy na temat Boga i wypoczynku w łączności z Nim. Takie wyjazdy organizują niektóre parafie we Wrocławiu, wystarczy wziąć telefon i poszukać. Taki sposób spędzania czasu wolnego, to niesamowite przeżycie dla dzieci i młodzieży. Pamiętam swój pierwszy pobyt na oazie w Tylce koło Krościenka. Mieszkaliśmy w stodole, czyli lokalu kategorii "S", a dziewczęta zajmowały strych dużego domostwa, czyli apartamenty na wysokim poziomie. Tam nauczyłem się uważnie czytać Ewangelię i rozważać ją, bo jest to jedno z codziennych zajęć (tzw. dzielenie się Ewangelią). A codzienna Msza św. sprawowana w górach, w cudownej scenerii, też utkwiła mi w pamięci na całe życie. Również częste wyprawy po zakupy do odległego o 4 km Krościenka były wielką przygodą, bo droga wiodła przez góry i z plecakiem szło się tam jak w szkole przetrwania. Tam poznałem też życie górali, bo mieszkaliśmy w typowym góralskim gospodarstwie.

Jeszcze inna możliwość dla tych, którzy nie robią sobie urlopu i wakacji od obowiązków religijnych to rozmaite wyjazdy organizowane przez grupy działające przy parafiach.

Takie rekolekcje nad jeziorem to czas szczególnego relaksu, ale i czas budowania tego, co najważniejsze - swojej wiary.

A jeśli ktoś pragnie w naprawdę radykalny sposób wyłączyć się z biegu życia, może skorzystać z rekolekcji zamkniętych, trwających tydzień, ale i miesiąc, jeśli ktoś sobie tego życzy, organizowanych przez niektóre zakony w Polsce. Aby poznać terminy i miejsca, wystarczy zadzwonić po informację do Kurii Metropolitalnej we Wrocławiu. Podczas takich rekolekcji jest okazja do przemyśleń i podjęcia decyzji dotyczących dalszego życia.

Jak widać z powyższych danych nie trzeba się martwić tym, że nie ma możliwości spędzenia wolnego czasu w łączności z Bogiem. Jest tych możliwości bardzo dużo i trzeba naprawdę niewiele wysiłku, by skorzystać z jednej z nich. I wcale nie trzeba się tu silić na oryginalność, bo nawet zwykły pobyt u babci na wsi może być okazją do pogłębienia naszej przyjaźni z Bogiem.

Pawdziwy chrześcijanin nigdy nie zrobi sobie wakacji od Boga, modlitwy i udziału w niedzielnej Eucharystii!

*********************************************************************************************

Przemawia do nas życie i męczeństwo ks. Jerzego Popiełuszki

06.06.2010.

Beatyfikacja ks. Jerzego Popiełuszki odbyła się 6 czerwca w Warszawie - więcej szczegółowych informacji na www.episkopat.pl . Z okazji beatyfikacji ks. Jerzego Popiełuszki wystosowany został list, który został odczytany w niedzielę, 30 maja 2010 r. we wszystkich kościołach i kaplicach. Niech przemawia do nas świadectwo ks. Jerzego List pasterski Episkopatu Polski przed beatyfikacją Sługi Bożego Księdza Jerzego Popiełuszki Siostry i Bracia! Umiłowani w Chrystusie Panu! W najbliższą niedzielę, 6 czerwca, wysłannik Ojca Świętego, Abp Angelo Amato, Prefekt Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, dokona w Warszawie beatyfikacji Księdza Jerzego Popiełuszki. Kościół zaliczy go do grona błogosławionych męczenników za wiarę. Można powiedzieć, że w pełni zrealizował on w swoim życiu czytane przed chwilą słowa św. Pawła: „Ucisk wyrabia wytrwałość, a wytrwałość wypróbowaną cnotę, wypróbowana cnota zaś nadzieję. A nadzieja zawieść nie może, ponieważ miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego”. Nadzieja, którą Ksiądz Jerzy pokładał w Bogu, zaowocowała miłością heroiczną. Chociaż jego posługiwanie kapłańskie przypadło na czas wielkiego ucisku, pozostał on wierny swemu powołaniu i wytrwale służył Bogu i człowiekowi. Pośród prześladowań wskazywał, jak kochać i sam żył miłością na co dzień, a zło uczył dobrem zwyciężać. Zginął śmiercią męczeńską 19 października 1984 r. Przeżył zaledwie 37 lat i tylko 12 lat pełnił kapłańską służbę. W dziesiątą rocznicę jego śmierci Jan Paweł II pisał: „Ten kapłan-męczennik pozostanie na zawsze w pamięci naszego narodu jako nieustraszony obrońca prawdy, sprawiedliwości, wolności i godności człowieka”. 1. Zawsze blisko Boga Dzięki wyniesionej z domu rodzinnego głębokiej wierze oraz chrześcijańskiemu wychowaniu, zażyłość z Bogiem była od najmłodszych lat dla księdza Jerzego najważniejsza. Przywiązanie do prawdy i wolności stało się dla niego elementarną postawą życiową. Urodził się w liturgiczne święto Podwyższenia Krzyża, 14 września 1947 r., na Białostocczyźnie, we wsi Okopy, oddalonej o kilka kilometrów od kościoła parafialnego i szkoły w Suchowoli. Od najmłodszych lat Eucharystia stanowiła w naturalny sposób centrum jego życia. By codziennie służyć do Mszy Świętej, wychodził z domu do szkoły godzinę wcześniej niż inne dzieci. Nie uważał tego za poświęcenie, lecz traktował jako łaskę. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Warszawie. Po pierwszym roku studiów został wcielony do specjalnej jednostki wojskowej, której jednym z głównych celów było łamanie powołań kapłańskich. Gdy tylko udało mu się wyjść na przepustkę, pierwsze kroki kierował do kościoła, by uczestniczyć we Mszy Świętej i przystąpić do Komunii. Mimo wielu uciążliwych represji ze strony dowódców – dbał o wspólną modlitwę. Był przekonany, że to najlepsza obrona przed zniewoleniem i lękiem. Pisał wtedy do ojca duchownego: „Okazałem się bardzo twardy, nie można mnie złamać groźbą ani torturami. Może to dobrze, że akurat jestem ja, bo może ktoś inny by się załamał.” 2. Przyjaciel człowieka Po odbyciu służby wojskowej wrócił do seminarium i po dokończeniu studiów teologicznych, dnia 28 maja 1972 r., przyjął święcenia kapłańskie z rąk Prymasa Stefana Wyszyńskiego. Miał świadomość, że posługa kapłańska jest przedłużeniem zbawczej misji Jezusa Chrystusa. Starał się być zawsze tam, „gdzie są ludzie najbardziej potrzebujący, krzywdzeni, poniewierani w swojej ludzkiej godności.” Wyczuwał, gdzie szukać takich ludzi. Powierzone sobie zadania wykonywał z wielkim zaangażowaniem. Kiedy, z powodu słabego zdrowia, został zwolniony z regularnej pracy parafialnej, poproszono go, by został duszpasterzem średniego personelu medycznego. Szybko zrozumiał, że to nie wystarczy i swoją posługą objął całą służbę zdrowia – lekarzy, pielęgniarki i studentów medycyny. Gdy w sierpniu 1980 r. został posłany przez Kardynała Wyszyńskiego, by odprawić Mszę Świętą dla strajkujących hutników, także za nich poczuł się odpowiedzialny. Zaczął organizować spotkania kształtujące ich świadomość religijną i społeczną. Zapraszał do współpracy osoby z różnych środowisk. Uczył poszanowania godności człowieka i szacunku do pracy. W jednym z kazań mówił: „Praca (…) ma służyć człowiekowi, ma człowieka uszlachetniać. Stąd człowiek nie może być niewolnikiem pracy i w człowieku nie wolno widzieć tylko wartości ekonomicznych. W życiu osobistym, społecznym, zawodowym, nie można budować tylko na materializmie. Materializm nie może brać góry nad duchową stroną człowieka.” Po wprowadzeniu stanu wojennego, Ksiądz Jerzy zaczął odprawiać w kościele pw. św. Stanisława Kostki w Warszawie Msze za Ojczyznę. Gromadziły one wielotysięczne tłumy. Jego głos docierał do licznych zakątków kraju. W spokojnych i rzeczowych kazaniach bronił godności człowieka i godności narodu, a przede wszystkim wzywał do dawania chrześcijańskiego świadectwa w trudnej i bolesnej rzeczywistości. Ksiądz Jerzy dla wszystkich był bratem. W duszpasterskiej posłudze starał się być blisko ludzi. Urzekał prostotą i ciepłem zarówno wtedy, gdy sprawował sakramenty święte, jak również wtedy, gdy chodził na procesy polityczne aresztowanych, organizował opiekę nad ich rodzinami, pomagał pokonywać strach. Budził ogromne zaufanie. Otaczała go coraz większa rzesza ludzi. Byli wśród nich twórcy kultury oraz ludzie nauki, lekarze i pielęgniarki, robotnicy i studenci. Wielu z tych, którzy przychodzili do kościoła św. Stanisława Kostki, przeżywało głębokie nawrócenie. Z całą prostotą cieszył się powodzeniem, ale był świadomy, że jest tylko narzędziem w ręku Opatrzności. W swoim dzienniku zapisał: „Jak wiele potrafisz, Boże, zdziałać przez tak niegodne jak ja stworzenie. Dzięki Ci, Panie, że się mną posługujesz”. 3. Nauczyciel wolności i życia w prawdzie Ksiądz Jerzy uwierzył słowu Chrystusa: „Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli”. W jednym z kazań tłumaczył: „Aby pozostać człowiekiem wolnym duchowo, trzeba żyć w prawdzie. (…) Życie w prawdzie, to dawanie prawdzie świadectwa na zewnątrz, to przyznanie się do niej i upominanie się o nią w każdej sytuacji. Prawda jest niezmienna. Prawdy nie da się zniszczyć taką czy inną decyzją, taką czy inną ustawą. Jesteśmy powołani do prawdy, jesteśmy powołani do świadczenia o prawdzie w swoim życiu”. Mówił też: „Żyć w prawdzie to być w zgodzie ze swoim sumieniem”. Uczył, że wolność jest przede wszystkim wolnością od lęku, ale też wolnością sumienia, bo „sumienie jest taką świętością, że nawet sam Bóg sumienia ludzkiego nie ogranicza”. Zadawał pytania najprostsze: „Czy dzisiaj mam odwagę upomnieć się o swojego brata, który jest niesłusznie więziony? Czy pomagam swojemu bratu pamiętając, że przez pomoc bratu pomagam samemu Chrystusowi”? Wiedział, że odpowiedź na te pytania wymaga odwagi i zachowania godności. W Bydgoszczy, w czasie ostatnich rozważań różańcowych, 19 października 1984 r., przypominał: „Pomnażać dobro i zwyciężać zło to dbać o godność dziecka Bożego, o swoją ludzką godność. Życie trzeba godnie przeżyć, bo jest tylko jedno. Trzeba dzisiaj bardzo dużo mówić o godności człowieka, aby zrozumieć, że człowiek przerasta wszystko, co może istnieć na świecie, prócz Boga”. Zadania, które Ksiądz Jerzy podejmował z poczuciem, że nie może postępować inaczej, wymagały heroicznych decyzji. Próbowano go zastraszyć stosując uciążliwe, dręczące szykany. Nie zrażając się tym, każde kazanie kończył modlitwą w intencji stosujących przemoc i o zachowanie od nienawiści tych, którzy muszą przeciwstawiać się represjom. Wspomniane rozważania różańcowe w Bydgoszczy zakończył w ten sposób: „Módlmy się, byśmy byli wolni od lęku, zastraszenia, ale przede wszystkim od żądzy odwetu i przemocy”. To były jego ostatnie słowa wypowiedziane publicznie. Kilka godzin później został uprowadzony i następnie brutalnie zamordowany. 4. Nasze dziękczynienie za Księdza Jerzego Beatyfikacja Księdza Jerzego Popiełuszki odbędzie się na Placu Piłsudskiego w Warszawie, w Święto Dziękczynienia. Będziemy dziękować Bożej Opatrzności za naszą wolność i za tych wszystkich, którzy nas ku niej prowadzili. Będziemy dziękować za rok 1980 i za wielki zryw Solidarności, za wielkich nauczycieli i mistrzów Księdza Jerzego: Prymasa Tysiąclecia i Sługę Bożego Jana Pawła II. W Roku Kapłańskim pragniemy szczególnie dziękować za dar życia, powołania i posługi Księdza Jerzego Popiełuszki, męczennika za wiarę i godność człowieka. „Niech przemawia do nas świadectwo tego kapłana – napisał Jan Paweł II – które się nie przedawnia, które było ważne nie tylko wczoraj, ale jest ważne także dzisiaj. Może dzisiaj jeszcze bardziej.” Świadectwo Księdza Jerzego jest dziś bardzo aktualne. Dziś także przecież trzeba stanowczo stawać w obronie prawdy, godności człowieka oraz ewangelicznych wartości. Dziś także trzeba w Polsce jednoczyć ludzi wokół spraw najważniejszych. Trzeba uwalniać się od nienawiści i budowania murów, które dzielą, a zło dobrem zwyciężać. Ksiądz Jerzy Popiełuszko pokazał nam świadectwem swego życia, że autentycznie przeżywana wiara rodzi postawę zatroskania o dobro innych ludzi. Jako kapelan Solidarności nie był obojętny na kłamstwo, biedę, krzywdę, niesprawiedliwość. W ten sposób stał się swego rodzaju patronem sprawiedliwości społecznej w naszym kraju. Nauczanie i postawa Księdza Jerzego uwrażliwiają nas dzisiaj na współczesne formy wyzysku i złego traktowania ludzi słabych, biednych i bezrobotnych. Uroczystość beatyfikacji będzie przeżywać razem z nami Matka Księdza Jerzego, pani Marianna Popiełuszko, która od początku modliła się za morderców swojego syna. Pragniemy z najgłębszym szacunkiem i wdzięcznością powiedzieć w imieniu Kościoła i Polski: Mamo, „Bóg zapłać” za takiego Syna!, „Bóg zapłać” za takiego Kapłana! „Bóg zapłać” za Twoją wiarę! Umiłowani w Chrystusie Panu! Niech dzień beatyfikacji Księdza Jerzego stanie się wielkim świętem dla całej naszej Ojczyzny. Niech wszystkie parafie i wspólnoty kościelne zjednoczą się na modlitwie z tymi, którzy będą uczestniczyć we Mszy Świętej beatyfikacyjnej. Trwając w dziękczynieniu Bogu w Trójcy jedynemu, pamiętajmy również o budowanej w Warszawie-Wilanowie Świątyni Opatrzności Bożej. Wesprzyjmy to dzieło ofiarą zbieraną w dniu beatyfikacji we wszystkich parafiach w Polsce. Jest to wotum narodu za wielkie dzieła Boże. Również za dar życia, powołania i posługi Księdza Jerzego Popiełuszki, męczennika za wiarę i godność człowieka. Na owocne przeżycie beatyfikacji i przyjęcie nowego Patrona wszystkim z serca błogosławimy. Podpisali: Pasterze Kościoła Katolickiego w Polsce obecni na 351. Zebraniu plenarnym Konferencji Episkopatu Polski w Warszawie w dniach 8-9 marca 2010 r. Matka, która wychowała świętego Mamo, „Bóg zapłać”– tymi słowami biskupi dziękują Mariannie Popiełuszko za niezłomnego kapłana-męczennika, którego wychowała i za jej wiarę. We łzach odprawiałam go na tamten świat, a teraz w radości będę spotykała – mówi ze wzruszeniem matka ks. Jerzego Popiełuszki. Kapłan zostanie beatyfikowany 6 czerwca w Warszawie. Biskupi w liście pasterskim przed beatyfikacją zaznaczają, że zażyłość z Bogiem, była dla ks. Jerzego najważniejsza od najmłodszych lat. Przyczyniła się do tego wyniesiona z domu rodzinnego głęboka wiara. „Od najmłodszych lat Eucharystia stanowiła w naturalny sposób centrum jego życia. By codziennie służyć do Mszy Świętej, wychodził z domu do szkoły godzinę wcześniej niż inne dzieci. Nie uważał tego za poświęcenie, lecz traktował jako łaskę” – czytamy. „Mamo, „Bóg zapłać” za takiego Syna!, „Bóg zapłać” za takiego Kapłana! „Bóg zapłać” za Twoją wiarę!” – piszą biskupi, zwracając się do Marianny Popiełuszko. Pytana przez dziennikarzy, jak wychować świętego, matka ks. Jerzego wylicza: należy kochać Boga i ludzi, kochać sercem i czynami. Jak wspomina brat ks. Jerzego – Józef Popiełuszko - w domu mama codziennie śpiewała godzinki, w maju – majowe, a w październiku odmawiała różaniec. Podkreśla też, że w niedzielę i święta wszyscy chodzili do kościoła, nawet w największe mrozy. Dziennikarzy interesowało, czy matka ks. Jerzego modli się do swojego syna. „Modlę się do Boga, ale za wstawiennictwem syna” – tłumaczyła. Ks. Jerzy Popiełuszko zostanie beatyfikowany 6 czerwca 2010 roku jako męczennik za wiarę. Uroczystość beatyfikacyjna rozpocznie się w Warszawie na Placu Piłsudskiego. Przewodniczyć jej będzie abp Angelo Amato, prefekt Kongregacji ds. Beatyfikacji i Kanonizacji. Po niej Traktem Królewskim ruszy procesja z relikwiami nowego beatyfikowanego do Świątyni Opatrzności Bożej w warszawskim Wilanowie.

**************************************************************************************************************

Dzień Matki to święto obchodzone corocznie (w Polsce - 26 maja) jako wyraz szacunku wobec matek. W tym dniu są one zwykle obdarowywane laurkami, kwiatami i prezentami przez własne dzieci, rzadziej inne osoby.

Historia

Początki tego święta sięgają czasów starożytnych Greków i Rzymian. Kultem otaczano wtedy Matki-Boginie, symbole płodności i urodzaju. Zwyczaj powrócił w XVII Anglii pod nazwą Niedziela u Matki (Mothering Sunday). Dzień, w który obchodzono to święto był wolnym od pracy. Do tradycji należało składanie matce podarunków, głównie kwiatów i słodyczy, w zamian za otrzymane błogosławieństwo. Zwyczaj przetrwał do ok. XIX w. Ponownie zaczęto go obchodzić po zakończeniu II wojny światowej. Inaczej historia tego święta przedstawia się w USA. W 1858 amerykańska nauczycielka Anna Reeves Jarvis ogłosiła Dni Matczynej Pracy (Mothers' Work Days), zaś od 1872 ideę Dnia Matek dla Pokoju (Mother's Day for Peace) promowała Julia Ward Howe. Annie Jarvis, córce Anny Jarvis, w 1905 udało się ustanowić Dzień Matki. Z czasem zwyczaj ten rozpowszechnił się na niemal wszystkie stany, zaś w 1914 Kongres USA uznał przypadający na drugą niedzielę maja Dzień Matki za święto narodowe.
Tekst pochodzi z pl.wikipedia.org

Kiedy obchodzimy Dzień Matki?
Polska - 26 maja.
USA - 2. niedziela maja (święto państwowe).
Włochy - podczas Id Marcowych (15-18 marca).

Ciekawostki
Po raz pierwszy w Polsce Dzień Matki obchodzony był w Krakowie w 1923 roku.
W Mongolii Dzień Mam obchodzony jest razem z Międzynarodowym Dniem Dziecka i jest to jedyny kraj, w którym to święto obchodzone jest dwa razy w roku (1 czerwca i 8 marca).
W licznych krajach Dzień Matki świętowany jest razem z Międzynarodowym Dniem Kobiet 8 marca.

***********************************

   I Komunia Święta i wychowanie

Pierwsza Komunia Święta to dla dziecka i dla jego rodziców szansa na przeżycie wielkiego święta miłości Boga do człowieka. Eucharystia wraz z komunią świętą jest niezwykłym darem Boga, który pragnie być pokarmem dla człowieka już tu, w wymiarze życia doczesnego. Los każdego z nas w dużej mierze zależy od tego, czym się karmimy na co dzień. Ważna jest zdrowa żywność dla naszego ciała, ale jeszcze ważniejsze jest to, czym karmimy nasz umysł i nasze serce.

I Komunia Święta i życie Ewangelią

Przygotowanie do Pierwszej Komunii Świętej dziecka to dla całej rodziny szansa na pogłębienie przyjaźni z Bogiem oraz na odnowienie życia zgodnie z zasadami Ewangelii. Jeżeli rodzice i dzieci nie żyją na co dzień mądrością Ewangelii, jeżeli w niedziele i święta nie spotykają się z Bogiem w Eucharystii, to Pierwsza Komunia Święta stanie się jedynie epizodem i miłym wspomnieniem, które powiększy wprawdzie zasób rodzinnych fotografii, ale nie wpłynie na jakość wychowania dziecka ani na sposób jego postępowania. Pierwsza Komunia Święta to dla rodziców przypomnienie o tym, że powinni oni karmić swoje dziecko tymi samymi wartościami i prawdami, którymi karmi nas Bóg. To właśnie rodzice mają być pierwszymi świadkami tego, że Bóg każdego z nas doskonale rozumie i nieodwołalnie kocha. Rodzice dają dziecku czytelne świadectwo o miłości Boga do człowieka wtedy, gdy nie tylko do dziecka, ale również do siebie nawzajem odnoszą się z szacunkiem i z radosną miłością. Miłość doświadczana w rodzinie sprawia, że dziecku łatwo będzie uwierzyć w to, że Bóg kocha je nieodwołalnie i bezwarunkowo.

I Komunia Święta to okazja do tego, by wraz z dzieckiem wspomnieć i ponownie przeżyć chrzest święty, czyli pierwszy sakrament, który przyjęło ich dziecko. Chrzest to bowiem sakrament, w którym Bóg zawierzył rodzicom dziecko, które On kocha i które jest Jego przybranym dzieckiem. Prosząc o chrzest, rodzice zobowiązali się do tego, by codziennie karmić swojej dziecko Bożą prawdą o człowieku i Bożą miłością do człowieka.

Innym ważnym zadaniem rodziców w okresie bezpośredniego przygotowania do I Komunii Świętej jest prowadzenie dziecka na duchową głębię. Chodzi tu zwłaszcza o wyjaśnianie dziecku, że to, co najważniejsze, jest ukryte przed naszym wzrokiem. To, co decyduje o naszym życiu i o naszym losie, opiera się bowiem na miłości i na zaufaniu. Gdy dziecko bawi się na podwórku i jest pewne, że rodzice je kochają, to takie dziecko pozostaje spokojne, gdyż nie boi się tego, że oni gdzieś sobie wyjadą i że na zawsze pozostawią je bez opieki. Podobnie jeśli rodzice pomogą dziecku upewnić się, że jest kochane przez Boga, wtedy będzie ono potrafiło spotykać się i rozmawiać z Niewidzialnym Bogiem. Niezwykle ważnym sposobem przyprowadzania dziecka do Boga jest wspólna modlitwa w rodzinie, regularny udział całej rodziny w niedzielnej i świątecznej Eucharystii, a także wspólna lektura Pisma Świętego, które w prosty i poruszający sposób opowiada niezwykłą historię miłości Boga do człowieka.

Święto religijne a nie świeckie przyjęcie

Przygotowanie dziecka do osobistego i pogłębionego spotkania z Bogiem w komunii świętej to najważniejsze i najpiękniejsze zadanie rodziców. Księża i katecheci pomagają rodzicom w wypełnieniu tego zadania, ale nie mogą ich w tym zastąpić. Dopełnieniem przeżyć, które mają miejsce w kościele w czasie uroczystej Eucharystii jest święto, które rodzice organizują w domu. Święto to powinno być tak pomyślane, by stało się dla dziecka radosnym przedłużeniem przeżyć religijnych, a nie konkurencją dla tych przeżyć. Powinien to być zatem skromny poczęstunek, a nie huczne przyjęcie. Tego dnia powinno być w domu wyjątkowo dużo radości, a niekoniecznie dużo jedzenia, gości i gwaru. Posiłek powinien zacząć się uroczystą modlitwą, którą rodzice i rodzice chrzestni mogą ułożyć w sposób spontaniczny.

Oczywistą jest rzeczą to, że poczęstunek powinien być bez alkoholu, a na honorowym miejscu powinno siedzieć dziecko, bo to jest jego uroczystość. Sam posiłek nie powinien trwać zbyt długo, a w ramach duchowego „deseru” warto przygotować krótki, ale głęboki w treściach program, który może być dopełnieniem przeżyć z porannej Eucharystii. W ramach tego programu warto wspomnieć chrzest święty dziecka a także przeczytać i w prostych słowach skomentować fragment Ewangelii, w którym Jezus bierze dzieci w ramiona i je błogosławi. Można też zaśpiewać kilka piosenek, które opowiadają o miłości Boga do człowieka i o naszym powołaniu do świętości, wykorzystując w tym celu na przykład płyty „Arki Noego”. Warto także urządzić mały konkurs wiedzy biblijnej i poezji religijnej z udziałem dzieci, których zwykle jest sporo pośród zaproszonych gości. Rodzice powinni też poprosić gości o to, by ewentualne prezenty wręczyli dziecku dopiero przy pożegnaniu. Jeszcze lepszym rozwiązaniem jest przekazanie tych prezentów rodzicom, aby oni sukcesywnie wręczali je dziecku dopiero w kolejnych dniach po zakończeniu uroczystości.

Cennym elementem uroczystości jest rodzinny spacer po posiłku i rozmowy z dzieckiem o tym, jak przeżywa spotkanie z Jezusem w swoim sercu oraz jakie ma marzenia na dorosłe życie. Ważny jest także udział całej rodziny w dziękczynnym nabożeństwie popołudniowym, które w każdej parafii organizowane jest w dniu I Komunii Świętej. Dopełnieniem tego dnia powinna być wieczorna rozmowa rodziców z dzieckiem po to, by podsumować wszystkie przeżycia i by dziecko miało jeszcze jedną okazję ku temu, aby opowiedzieć o swoich przeżyciach i myślach związanych z tym niezwykłym dniem. Warto też, by rodzice powiedzieli dziecku o tym, że będą spokojni o jego rozwój i los, jeśli na zawsze zaprzyjaźni się ono z Jezusem. Bóg karmi nas swoją miłością właśnie po to, byśmy mieli siłę kochać i by nasza radość już tu, na ziemi, była wielka.

Dzień pierwszej Komunii Świętej

o. Jan Szczepański CSsR

Jakiś czas przed pierwszą Komunią św. urządza się specjalne spotkanie proboszcza lub katechety z rodzicami. Jest to spotkanie formacyjno-instruktażowe, na którym omawia się problemy związane z organizowaniem tej uroczystości oraz z przeżywaniem dnia pierwszej Komunii w kościele i w domu rodzinnym. Omawia się na nim także sprawę pierwszokomunijnych pamiątek religijnych, sprawę jednolitego stroju pierwszokomunijnego, a także sprawę prezentów, jakie zwyczajowo otrzymują dzieci od swoich rodzin z okazji pierwszej Komunii. Należy omówić także sprawę pamiątkowych zdjęć, robionych zwykle w kościele podczas Mszy św. pierwszokomunijnej, oraz sprawy związane z przyjęciami organizowanymi w domach dzieci pierwszokomunijnych.

Na początku spotkania zwracamy uwagę rodzicom, że dzień pierwszej Komunii św. jest dla dziecka dniem wyjątkowym, od którego niejednokrotnie zależy dalsze życie chrześcijańskie dziecka. Dlatego rodzice muszą zrobić wszystko, by pomóc dziecku w należytym przeżyciu tego dnia, jak również dnia pierwszej Spowiedzi dziecka. Wszystkie inne działania rodziców związane z tymi uroczystościami muszą być traktowane drugoplanowo.

Z okazji pierwszej Komunii św. dzieci otrzymują pamiątki religijne. Należą do nich: książeczka pierwszokomunijna,

• różaniec,
• świeca,
• łańcuszek z medalikiem
• pamiątkowy obrazek z podpisem proboszcza i pieczęcią parafii.

W to wyposażenie dziecka wchodzi także świeca pierwszokomunijna, o ile takiej nie posiadają dzieci z dnia ich Chrztu świętego. Aby te pamiątki były jednakowe dla wszystkich dzieci, najlepiej jest, gdy zajmuje się tym katecheta w porozumieniu z rodzicami. Różne są pory wręczania i poświęcania tych pamiątek. W niektórych diecezjach poświęcanie ich jest włączone w ostatni rok przygotowania dzieci. W listopadzie np. ksiądz poświęca świece, w styczniu książeczki, a potem stopniowo, w miarę zbliżania się dnia komunijnego, następne pamiątki. W większości diecezji robi się to różnie.

Z uroczystością pierwszej Komunii łączy się drażliwy dziś problem ubiorów dzieci, zwłaszcza dziewczynek. Zdarza się czasami, że niektóre matki z bardziej zamożnych rodzin chcą, aby na pierwszą Komunię ich córki były ubrane najmodniej i z przepychem, aby pokazać się przed innymi. Rzadziej występuje to w odniesieniu do chłopców. Takie działanie jest wypaczeniem idei pierwszokomunijnej, która powinna kierować dziecko do przeżyć i pożytków duchowych tego dnia, do treści religijnych sakramentu Eucharystii. Oczywiście, na dzień pierwszej Komunii trzeba ubrać dziecko odświętnie, ale bez zbędnego przepychu, aby nie odróżniało się ono ubiorem od innych, uboższych dzieci. Dlatego dziś coraz częściej proponuje się na pierwszą Komunię stroje jednolite, nazywane czasami strojami liturgicznymi. Dziewczynki ubierają się w długą, prostą albę bez zbędnych ozdób, czy falbanek. Do niej dołączony jest prosty wianek. Chłopców ubiera się w białe koszule, na które nakłada się stylowo uszyte komże. Spodnie mają czarne lub granatowe. Za jednolitymi strojami przemawia fakt, że dzieci z rodzin uboższych, widząc niektórych rówieśników w sukienkach z wyszukanymi falbankami, czy w lśniących garniturach, czują się pokrzywdzone.

Zwyczajem pierwszokomunijnym ostatnich parudziesięciu lat stało się w Polsce obdarowywanie dzieci pierwszokomunijnych upominkami. Zwyczaj ten ciągle się rozwija w kierunku prezentów coraz droższych. Dawniej, można powiedzieć, standardowym upominkiem był zegarek na rękę, uważany za symbol dorosłości. Później kupowano aparaty fotograficzne, łyżworolki, albo rowery zwykłe czy górskie. Dziś już takie prezenty nie wystarczają. Coraz częstsze są komputery czy gry telewizyjne i to niejednokrotnie z programami niestosownymi dla dzieci. Rodzice chrzestni czy dziadkowie dają dziś dzieciom złote łańcuszki z medalikami, a często nawet dość duże pieniądze. Nic dziwnego, że prowadzi to do opłakanych skutków. Już dzisiaj, rodzicom coraz trudniej znaleźć chętnych na rodziców chrzestnych dla nowo narodzonego dziecka. Ludzie ubożsi obawiają się, że nie będzie ich stać w przyszłości na odpowiedni prezent pierwszokomunijny, ludzie zaś bardzo bogaci często nie posiadają wymaganych kwalifikacji duchowych. W związku z prezentami należy pamiętać, że nie można ich dawać dzieciom przed Mszą św. pierwszokomunijna, a najlepiej dopiero w dniach następnych. Najlepszym prezentem dla dziecka w dniu pierwszej Komunii powinien być Jezus, którego dziecko przyjmuje po raz pierwszy.

Na spotkaniu z rodzicami przed pierwszą Komunią należy także omówić sprawę robienia zdjęć, czy nakręcania filmu wideo z przebiegu uroczystości kościelnej. Fotografowie i kamerzyści mogą bardzo utrudniać dzieciom skupienie. Nie można dopuścić do ołtarza wszystkich chętnych do robienia zdjęć. Biskupi polscy odgórnie zarządzili, by w czasie Mszy św. pierwszokomunijnej przy ołtarzu mógł być tylko jeden fotograf czy kamerzysta, a nie każdy uprawniony do tego.

W trosce o duchowe dobro dzieci pierwszokomunijnych, na spotkaniu duszpasterzy z rodzicami omawia się również sprawę przyjęć pierwszokomunijnych w domach rodzinnych dzieci. W tym względzie dochodzi dziś do wielu niewłaściwych zachowań. Po drugiej wojnie światowej, do końca lat 50-tych, dla dzieci pierwszokomunijnych urządzano w salkach katechetycznych wspólne skromne śniadania. Były to biesiady przypominające tzw. agapy, z pierwszych wieków chrześcijaństwa, organizowane po zakończeniu zgromadzeń liturgicznych. Pomnażały one u chrześcijan wzajemną miłość. Z czasem z takich wspólnych śniadań pierwszokomunijnych zrezygnowano, a w ich miejsce zaczęto urządzać w domach rodzinnych przyjęcia pierwszokomunijne dla gości. W miarę upływu czasu przyjęciom zaczęto nadawać zabarwienie coraz bardziej świeckie. Dziś organizuje sieje często z dużą wystawnością W wielu wypadkach na ich urządzanie nie wystarczają już domy rodzinne, ale wynajmuje się specjalne lokale. Uroczystość kościelna pierwszej Komunii stanowi w takim wypadku tylko znikomą część całej uroczystości, reszta to przyjęcie dla gości. W ten sposób pierwsza Komunia przestaje być świętem dla dziecka, a staje się okazją do balowania dorosłych i to czasami przy alkoholu. Jest to tym bardziej niewłaściwe, że dzieci przy pierwszej Komunii składają obietnice trzeźwości. Synody polskie zwracają uwagę na to by przyjęcia komunijne były bezalkoholowe. Dużo tu zależy od zdecydowanej postawy duszpasterzy.

Część kościelna dnia pierwszej Komunii odbywa się w naszej obyczajowości bardzo uroczyście. Dniem pierwszej Komunii jest prawie zawsze niedziela, jako dzień Pański. Na ten dzień dekoruje się kościół emblematami eucharystycznymi, eksponując główny ołtarz i dbając o szczególną czystość całego kościoła. Przyozdabia się także chrzcielnicę, a dzieciom pierwszokomunijnym przygotowuje się w kościele miejsca siedzące. Starannie dobiera się także śpiewy i oprawę muzyczną, a czasami sprowadza się nawet orkiestrę. Chodzi o to, by pierwsze pełne uczestnictwo dziecka we Mszy świętej, kiedy przyjmuje po raz pierwszy Jezusa do swego serca, pozostawiło w dziecku dogłębne przeżycie i wspomnienie. Jeden z naszych dzienników napisał kiedyś, że „Najprawdopodobniej zajmujemy pierwsze miejsce w Europie, jeśli chodzi o przepych podczas celebrowania tej uroczystości".

Dzisiaj coraz częściej słyszy się głosy krytykujące taki przepych. Nie chodzi przecież o jednorazowe pełne uczestnictwo dziecka we Mszy św. Po nim przyjdą następne, zwyczajne, które należy przeżywać także dogłębnie. I do takiego przeżywania Mszy św. należy dzieci zaprawiać. Zwraca się uwagę na to, że zbyt duże skumulowanie elementów, które mają za cel lepsze przeżycie przychodzącego do nich Chrystusa, czy lepsze zapamiętanie tego dnia, wywołuje czasem skutek odwrotny. Dzieci zamiast skupić się na tym, co najważniejsze, skupiają się na sprawach zewnętrznych, często drugorzędnych.

By zapobiec tym niepożądanym skutkom, trafiają się już parafie, które oddzielając pierwszą Komunię od pierwszej Spowiedzi urządzają ją np. w Wielki Czwartek. Stół rodzinny jest wtedy przypomnieniem Ostatniej Wieczerzy w wieczerniku. Po pierwszej Komunii zasiada przy nim wraz z dzieckiem cała rodzina. Dalsi krewni natomiast mogą przyjechać w gościnę w święta wielkanocne.

Dzień pierwszej Komunii św. jest świętem zarówno dla rodziny jak i parafii. Dziecko powinno przystępować do pierwszej Komunii świętej w swojej parafii. Chodzi o to, że pierwsza Komunia dziecka integruje zarówno samo dziecko, jak i jego rodzinę, ze wspólnotą kościoła parafialnego. W przeżywaniu tego dnia dziecku powinni towarzyszyć rodzice od rana do wieczora. To oni winni zadbać o to, by cała organizacja dnia pierwszokomunijnego, jak również spotkania z krewnymi, nie przysłoniły dziecku tego, co dla niego najważniejsze. Cała rodzina w tym dniu winna wraz z dzieckiem przystąpić do Komunii św. Biskupi polscy w roku 1977, na 155 Konferencji Episkopatu, pisali do wiernych: „Należy bardzo popierać zwyczaj przystępowania całej rodziny do Komunii św. w dniu pierwszej Komunii dziecka".

W Mszę św. pierwszokomunijną należy włączyć wszystkie zespoły parafialne, a zwłaszcza: ministrantów, lektorów, scholę i, jeśli istnieją, także inne zespoły muzyczne. Z dziećmi pierwszokomunijnymi należy uprzednio dobrze przećwiczyć: śpiewy, aklamacje, hymny i psalmy oraz odpowiedzi i wspólne modlitwy. Należy również przećwiczyć czynności i gesty oraz właściwe postawy ciała wymagane podczas liturgii Mszy św. Należy zwrócić uwagę na zalecane w liturgii chwile milczenia, a zwłaszcza należy dobrze przygotować komentarz do całej uroczystości.

Porządek uroczystości kościelnych dnia pierwszej Komunii św. zwykle bywa następujący:

• do zgromadzonych na dziedzińcu kościelnym dzieci i rodziców wychodzi procesja z krzyżem i chorągwiami, za którymi postępują ministranci i ksiądz proboszcz. Na dziedzińcu kościelnym ksiądz proboszcz w kilku słowach wita zebranych, wyrażając równocześnie radość z doprowadzenia dzieci do Stołu Pańskiego. Następuje teraz pokropienie wodą święconą, po czym rodzice udzielaj ą dzieciom błogosławieństwa, czyniąc znak krzyża na czole swoich dzieci. Procesja wchodzi do kościoła przy śpiewie odpowiedniej pieśni religijnej i biciu dzwonów na wieży kościelnej. W kościele, według zwyczajów parafii, mogą być dziecięce podziękowania duszpasterzom, katechetom i rodzicom za trudy włożone w przygotowanie dzieci do pełnego uczestnictwa w Eucharystii.
• Msza św. rozpoczyna się albo aktem pokuty, albo od razu hymnem „Chwała na wysokości Bogu", w wypadku, gdy na jej rozpoczęcie urządza się odnowienie obietnic Chrztu świętego.
• Stosowne czytania mszalne mogą być wzięte z uroczystości Najświętszej Eucharystii. Wykonują je wybrani rodzice lub dzieci. Śpiewy międzylekcyjne zwykle wykonuje schola lub chór.
• Homilię głosi celebrans, zwracając w niej uwagę na istotę uroczystości i na Chrzest dzieci, który umożliwił im przeżywanie pierwszej Komunii. Po zakończeniu homilii zwykle następuje odnowienie obietnic chrzestnych, według formularza z Wigilii Paschalnej. W czasie tej czynności dzieci trzymają w rękach zapalone świece. W modlitwę powszechną zaangażowane są zwykle dzieci i ich rodzice, czasami także wychowawcy. Dzieci przynoszą do ołtarza dary ofiarne. Bywa czasami, że wraz z darami przynoszą na ołtarz wypisane na kartkach swoje postanowienia trzeźwości i abstynencji od palenia papierosów, deklarowane przynajmniej na okres do ukończenia szkoły średniej.
• Po przyjęciu Komunii św. przez dzieci odprawia się z nimi krótkie dziękczynienie, najlepiej w formie responsoryjnej modlitwy, lub wspólnej recytacji modlitewnej. Śpiewy mszalne winny zawierać treści eucharystyczne. Należy się starać, by były one znane ogółowi uczestników zgromadzenia eucharystycznego.

Taki mniej więcej porządek Mszy św. pierwszokomunijnej podają Agendy Liturgiczne oraz niektóre Synody Diecezjalne.

Ciekawy zwyczaj związany ze Mszą św. pierwszokomunijną istnieje w diecezji siedleckiej, a przynajmniej w niektórych parafiach tej diecezji. Przed pierwszą Komunią rodzice przygotowuj ą dla każdego dziecka specjalnie upieczone bochenki chleba. Bochenki te, złożone przy głównym ołtarzu w czasie Mszy św., zabierają dzieci do domów na przyjęcia rodzinne. Jest to piękny symbol łączący pierwszą Komunię w kościele z rodzinnymi zwyczajami domowymi.

Różnie wyglądaj ą popołudniowe nabożeństwa w dniu pierwszej Komunii św. Zaprasza się na nie gości pierwszokomunijnych. Są to zwykle nabożeństwa eucharystyczne i maryjne, połączone często z przyjmowaniem dzieci pierwszokomunijnych do szkaplerza. Często na tych właśnie nabożeństwach dzieci składają także swoje obietnice trzeźwościowe i antynikotynowe. Na końcu robi się grupowe zdjęcie pierwszokomunijne. Dodajmy tu jeszcze, że w każdej parafii powinna być założona specjalna Księga, do której wpisuje się dzieci przyjęte do pierwszej Komunii świętej.

Po pierwszej Komunii powszechnie urządza się tzw. Biały Tydzień. Jest to nawiązanie do tradycji katechumenatu z pierwszych wieków Kościoła, kiedy nowo ochrzczeni przez cały tydzień po Chrzcie św. nosili białe szaty. Biały Tydzień to wielka szansa przyzwyczajenia dziecię po pierwszej Komunii św. do należytego uczestnictwa w Eucharystii. Jeśli w tym czasie odbywają się w parafii procesje teoforyczne, to dzieci pierwszokomunijne biorą w nich udział.

Przedstawione w tym rozdziale praktyki związane z pierwszą Komunią dzieci w Polsce, w okresie od drugiej wojny światowej do lat dziewięćdziesiątych XX-go stulecia, nie różnią się zbytnio w tym względzie od praktyk Kościoła na Zachodzie. Nowe prądy odnowy katechizacji związane z Soborem Watykańskim II przyjęły się u nas z opóźnieniem, ale wszystkie one zostały wprowadzone. Powodem opóźnienia były przede wszystkim utrudnienia w działalności naszego Kościoła, czynione przez władze panującego systemu ateistycznego. Mimo tych utrudnień prawie wszystkie polskie dzieci były doprowadzone do pełnego uczestnictwa w Eucharystii w odpowiednim dla nich wieku. Po przetrwaniu tego trudnego okresu dziś nasz Kościół odzyskał upragnioną swobodę działania i bez przeszkód możemy znów w pełni realizować wszystkie wytyczne Kościoła Powszechnego.

**************************************************************************************************

Maj - miesiąc Matki Bożej

Maj od niepamiętnych czasów poświęcony jest czci Matki Bożej. Kiedy wszystko w przyrodzie kwitnie, pachnie i śpiewa, zwracamy się do Matki Jezusowej. To jest tak, jak w rodzinie. Kiedy człowiek jest jeszcze dzieckiem i przeżywa okres, który potem z perspektywy lat będzie nazywał najpiękniejszym czasem życia, okres dzieciństwa - wtedy pierwszą i najbliższą, kochającą nade wszystko osobą jest dla niego matka.
Podobnie jest w maju. Cała przyroda przeżywa jakby odnawiające się dzieciństwo. Człowiek poddaje się urokowi tego miesiąca i jest to najlepszy moment, by pomyśleć o Matce nas wszystkich - Maryi. Pisała przed laty Maryla Wolska:
(...)
Wszystko mówi dziś do Ciebie,
Głosy ludzkie, kwietne, wietrzne
I doczesne, i przedwieczne,
Wszystko się u stóp Twych kaja,
Pąki w sadach, ziarna w glebie,
Wszystko garnie się do Ciebie,
Ty gwiaździsta Pani Maja...!
Wraz z chrześcijaństwem w naszym kraju rozwijał się też kult maryjny. Myśli, jakie reprezentował, były tak podniosłe i atrakcyjne, że na nich opierało się w dużej mierze życie religijne naszych przodków, one stanowiły także natchnienie poetów i źródło tematów modlitewnych. Jedna z najstarszych świątyń polskich - katedra gnieźnieńska, zbudowana staraniem Mieszka I, otrzymała tytuł Maryi Wniebowziętej. Opiece Matki Bożej oddano również katedry w Płocku, Włocławku, we Lwowie. Jej imię nosiły opactwa i kolegiaty w Sandomierzu, Kaliszu, Łęczycy i Opatowie. Jedne z najstarszych świątyń Krakowa i Gdańska nazwane zostały mariackimi, poświęcone bowiem zostały szczególnej czci Bożej Rodzicielki.
Kronikarz polski Gall Anonim opowiada o Bolesławie Krzywoustym, że podczas marszu na Kołobrzeg "zarządził odprawienie nabożeństwa do Maryi świętej", co następnie z pobożności przyjął za stały zwyczaj. Tenże król, po oślepieniu brata Zbigniewa, odmawiał codzienne, w formie aktu pokuty, między innymi modlitwami, również Godzinki o Najświętszej Maryi Pannie. Na przełomie wieku XIII i XIV wiele kazań poświęcono tematyce maryjnej. Arcybiskup Świnka w roku 1285 nakazał księżom odmawiać jako stałą modlitwę Zdrowaś Maryjo. Od wieku XV powstawały w Polsce bardzo liczne bractwa religijne i literackie, mające na celu szerzenie kultu Matki Bożej.
Szybko rozwijająca się pobożność maryjna czyniła zadość dwóm naturalnym, głęboko ludzkim potrzebom. Maryja jest wzorem moralnej czystości i jako Matka Boga najpewniejszą Opiekunką i pomocą we wszystkich potrzebach. Polak średniowiecza, pełen wad i naturalnej słabości, odczuwał potrzebę istnienia wzoru doskonałości, który mógłby, choćby w jakimś stopniu, naśladować.
Na długo przed oficjalnym ogłoszeniem dogmatu o Niepokalanym Poczęciu, pobożność polska przypisywała Matce Jezusa wolność od zmazy pierworodnej. W nieporadnej jeszcze polszczyźnie, śpiewali o Maryi nasi praojcowie: "Nad anioły jesteś Panno podwyższona, pierwej grzechem nie zmazana, z dusząć ciałem w niebo wzięta". Tronem królestwa niebieskiego, kwiatem czystości panieńskiej, korzeniem czystości, radością aniołów i miłością wszystkich grzeszników nazywa Maryję XV-wieczna pieśń polska.
W polskiej pobożności postać Maryi - Matki Chrystusa posiadała zawsze cechy konkretne, bardzo ludzkie - ukazywano Ją jako zbliżającą się do ludzi, znającą ból i cierpienie. Śmierć Jezusa, będąca przyczyną boleści Maryi, faktem wpisanym w dogmat odkupienia, jest równocześnie zdarzeniem czyniącym Jezusa i Jego Matkę tak bardzo nam bliskimi.
Wszystkie nabożeństwa maryjne były dla Polaków szkołą, w której w sposób konkretny poznawali teologiczne prawdy wiary i mogli godnie oddawać cześć swej Królowej.
Gdy w 1837 roku dotarło do nas nabożeństwo majowe, bardzo szybko zaczęło się upowszechniać w wielu stronach kraju, choć jeszcze nieoficjalnie. Dopiero w 1852 roku po raz pierwszy oficjalnie nabożeństwo takie odprawiono w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Po 30 latach trafiło ono już do wszystkich parafii i stało się bardzo popularne. Nabożeństwo to jest pochwalnym hymnem ku czci Bogurodzicy, w miesiącu Jej poświęconym, kiedy w Litanii loretańskiej wysławiamy Ją przeróżnymi tytułami, prosząc, by była dla nas, wędrowców ziemi, najlepszą Matką.
Zacytujmy na koniec fragment wiersza nieznanego poety:
Ty, która kwieciem majowym swe szaty
Przystrajasz: ludu Patronko odwieczna,
Co ziemię w maju przyozdabiasz w kwiaty,
Kiedy nam wiosna zakwita słoneczna,
I kiedy ziemia budzi się uśpiona,
Bądź pozdrowiona...!

******************************************************************************************************************

Ból po stracie bliskiej osoby może być tak silny, że odbiera chęć do życia. Jak radzić sobie z trudnymi emocjami, które pojawiają się po śmierci najbliższych?

Nikt, kogo to nieszczęście nie dotknęło, nie jest w stanie wyobrazić sobie bólu, jaki czuje osoba, która straciła męża, syna, brata, matkę czy żonę. Nieco łatwiej pogodzić się z tragedią jeśli odejście bliskich było spodziewane. Może tak być np. w przypadku osób przewlekle chorych.

Inne emocje dotykają jednak tych, których odejście najbliższych dotknęło niespodziewanie, znienacka. Tych, którzy jeszcze rano żegnali współmałżonka przed wyjściem do pracy, by kilka godzin później dowiedzieć się, że już nigdy go nie zobaczą.

- Informacja o śmierci jest tak wielkim szokiem, że nasza racjonalność nie chce jej przyjąć do wiadomości. Dlatego ludzie reagują już różnie: płaczą, krzyczą, złoszczą się, zamykają w sobie, a czasem mdleją – mówi Ewa Chalimoniuk, psychoterapeutka z Laboratorium Psychoedukacji w Warszawie. – W kolejnym etapie pojawia się potworna rozpacz, bezradność, złość i gniew. Opuszczonym przez bliską osobę bardzo trudno poradzić sobie z tym natłokiem emocji.

- Niektórzy proszą wtedy o środki uspokajające. Inni z kolei chcą te chwile przeżyć bez leków, co często wynika z obawy przed tym, że przytłumią one ich uczucia – mówi Ewa Chalimoniuk, często pracująca z osobami po stracie bliskich. – Jednak nowoczesne leki nie mają takich właściwości, one pomagają jedynie odpocząć chwilę od natłoku emocji.

**********************************************************************************************

Śmierć w rodzinie: jak poradzić sobie z żalem po utracie bliskiej osoby

W jakimś momencie życia każdy z nas traci kogoś bliskiego. To może być rodzic, dziecko, współmałżonek, przyjaciel - nie ma znaczenia wobec żalu, który zawsze towarzyszy takiej stracie", mówi Sharon O'Brien z seniorlivingabout.com. Niemożność obcowania z drogim krewnym lub przyjacielem sprawia ból i trudne do zniesienia cierpienie. Kuszące okazuje się w takich sytuacjach zaprzeczenie uczucia żalu, bo wówczas - jak nam się wydaje - moglibyśmy uniknąć rozpaczy. A jednak znacznie zdrowiej jest zaakceptować uczucia straty i opuszczenia, aby w sposób świadomy przebyć proces żalu.

Przedziwny jest ten nasz ludzki świat. Europa od dwu tysię­cy lat chrześcijańska, a wokół nas trwa twarda, surowa walka o byt, o przetrwanie. Bezlitosne prawa eko­nomii bywają czymś zabójczym. Człowiek nie ma litości dla człowieka. Nawet w czasie pokoju, w zwykłych, bezpiecznych warunkach my ludzie potrafimy być niemiłosierni, zaborczy, samolubni. Umiemy iść do przodu jak taran, niszczyć wszystko dokoła, nie zwracając uwagi na innych, byle tylko zrealizować swoje dążenia. Czyżby świat zapomniał już o Chry­stusie? Czyżby wykreślił Jego przykaza­nie miłości? Czasami ludzie zadają pytanie: dlaczego Bóg pozwala na istnienie takiego świata? Dlaczego nie ingeruje? Dlaczego pozwala żyć terrorystom, mor­dercom, złodziejom? Dlaczego istnieje tyle zła? Czy Bóg jest? Czy widzi to wszystko? Czemu dał człowiekowi aż tyle wolności, że wybie­ra on często zło? Miłosierdzie Boga nie zna granic. Bóg czeka cierpliwie i wytrwale, by człowiek zrozumiał i nawrócił się. Co więcej, Bóg szuka człowieka zagubionego w świecie zła, by go przyjąć, zrozu­mieć, dać nową szansę. Zwłaszcza św. Łukasz w swojej ewangelii ukazuje wyraźnie te Boże cechy: miłosierny Ojciec w przypowieści o synu marnotrawnym, jawnogrzesznica, która zyskuje przebaczenie grzechów, grzesznik w świątyni – to tylko niektóre przykłady. Również dzisiejsza opowieść o niewiernym Tomaszu wskazuje na bezmiar miłosierdzia Jezusa – Syna Bożego. Wszak Jezus zmartwychwstały daje szansę wątpiącemu – pozwala się dotknąć, zobaczyć, uwierzyć. Nie skreśla tego, który jest tak bardzo przyziemny, materialny, sceptyczny. Daje szansę nawrócenia, przemiany, wiary. Każdy z nas potrzebuje nawrócenia, każdy też ma szansę zatopić się w morzu miłosierdzia Bożego. Bóg tego chce i to On oferuje taką możliwość.

Człowiek zasługuje na szacunek !

Każdy z nas chciałby być szanowany, tolerowany przez innych. Szacunek wobec drugiego człowieka objawia się przede wszystkim akceptacją go oraz jego zachowania.

Uważam, że każdy człowiek zasługuje na szacunek.

Moim pierwszym argumentem na potwierdzenie powyższej tezy jest to, że akceptując drugiego człowieka zyskujemy szacunek innych osób. Gdy nie tolerujemy kogoś dlatego, że jest biedniejsza lub gorzej się uczy, to inni mogą przestać szanować nas.

Powołując się na przysłowie "nie rób drugiemu tego, co tobie niemiłe" mogę stwierdzić, że powinniśmy akceptować każdego człowieka, gdyż sami chcielibyśmy być szanowani. Gdy z kogoś będziemy się naśmiewać, to w przyszłości ta osoba może dokuczać nam, a tego każdy chciałby uniknąć. Nikt nie chciałby być potępianym za to, że czegoś nie potrafi, więc nie powinniśmy źle traktować innych.

Czeski pisarz Karel Capek powiedział: "możemy szanować człowieka dlatego, że jest od nas odmienny i możemy go zrozumieć, ponieważ jest nam równy" i ja zgadzam się z tymi słowami. Powinniśmy szanować każdą odmienność, ponieważ świat byłby nudny gdyby każdy tak samo wyglądał, myślał i zachowywał się. Równi jesteśmy wszyscy, ponieważ każdy odnosi sukcesy i ponosi jakieś porażki, bo w końcu nikt nie jest idealny.

*****************************************************************************************************************

Zmartwychwstanie Jezusa

Ewangelia wg. Św.Łukasza